"ที่ว่าแท้...ยังแพ้ความจริง"

ไปดูละครเดอะ 4 sisters 1 ณ โรงละครเปิดใหม่ sun dance theatre กับเทศกาลละคร queer 2014 ให้ดีใจกับวงการศิลปะการละครว่า มี ละครที่สนุก ดูง่าย มีชีวิต บทกินใจจริงๆ

มีละครไม่กี่เรื่องที่ restage แล้ว โจ้ ปลื้มจิตรจะย้อนกลับไปดู เพราะเป็นคนชอบท้าทายตัวเอง เก็บรายละเอียดให้คุ้ม พอรู้ว่า เดอะ 4 sisters จะกลับมาแสดงอีกครั้ง ก็ไม่มีรีรอจองบัตร ไปรำลึกความหลังครั้งยังประทับใจเมื่อ 4 ปีก่อน ผมจำไรไม่ได้มากนัก ว่าอยากจะบอกอะไร แต่จำชีวิตของตัวละครบางตัวได้ ทำให้มาดูละครรอบนี้สบายๆ พอสมควร

­

ก่อนอื่นต้องบอกว่าชอบโรงละครอะ ช่างพอเหมาะที่ โจ้ ปลื้มจิตรนั่งรถไฟฟ้า ฟันฝ่าผู้คนยามเย็นมายังสีลม ที่ให้ระลึกถึงชีวิตชีวาการท่องเที่ยวย่านสีลม ร้านรวงต่างๆ กับการกินดื่ม เดินมาไม่ไกลนักจากสถานีรถไฟฟ้ามาทางร้านเบเกอร์คิง ก็จะเจอร้านสวย silom society เด่นที่จัดวางโต๊ะนั่งของลูกค้า ใช้เวลานั่งรอไม่นาน พอให้สัมผัสเห็นความหลากหลายของผู้คนที่มาเที่ยว มาช้อบ มานั่งทำงาน มาคุย มาถ่ายรูป มานั่งจิบไวน์ชิวๆคนเดียวบ้าง มากับเพื่อนบ้าง ผมชอบสังเกตพฤติกรรมคนอยู่แล้วก็เหมือนว่าได้ตีตั๋วดูละคร นอกโรงละคร ที่ตลอดการเดินทางจนมานั่งโต๊ะหน้าร้าน ช่วย "ปูพื้นเรื่อง..."อยู่พอดี

­

ห้วงเวลา queer ได้เริ่มต้นขึ้น ที่ clup moonlight ร้านเหล้าแห่งหนึ่งที่กำลังจะปิดตัวลงเพราะลูกค้าน้อยลงทุกที ด้วยโชว์ร้องสดของคนทำโชว์ที่ลิปซิงค์ซะยังดีกว่า... ละครค่อยๆ เปิดเรื่องด้วยปมปัญหาคลาสสิคของ กระเทยไทย "นางไม่กล้าเปิดตัว" ผมชอบการสร้างตัวละครตัวนี้มาตั้งแต่รอบที่แล้ว นักแสดงสร้างให้ เขาเป็น "คนใสๆ จริงใจ" ที่พกความกังวลไว้ภายในตลอดเวลาว่า ที่บ้าน ที่ทำงาน จะคิดยังไงกับ "สาวน้อยวัยใส เมื่อมองท้องฟ้ายามเช้า" นั้น "ซ่อนอยู่ในร่างชาย" ของเธอ เป็นเรื่องให้บรรดาพี่สาว ต้องคอยไขปัญหา ขณะที่ "โชว์วันปิดร้าน" ก็ใกล้เวลาเข้ามาทุกที รวมถึงน้องสาวคนใหม่ "มิสแอนิมอล" ที่พกเสนห์ในการแสดงมาด้วย เธอฝันว่าอยากขึ้นโชว์ แต่เจ๊ที่เก็บเธอมาก็ให้ได้แค่เป็นเด็กเสริร์ฟ แต่รอก่อนพลังชีวิตใสๆ ของเธอจะช่วยให้ ร่างกายที่เหนื่อยล้าของพี่สาวได้พักลง เพราะเธอมาด้วยพลังสดๆ จริงๆ

­

ผมว่า...ความสนุกของละครเรื่องนี้เริ่มต้นขึ้น เมื่อการกลับมาของ "มิสมาราเรีย/มิสมาราย" ที่ Yokee Apirak กลับมามากด้วยฝีมือการแสดงที่คมคาย ถ้าไม่พลาดสายตาของผมไป เธอเก็บความหมายทุก moment ไว้หมด ด้วยความเข้าใจในบท ค้นหาตัวตนเจอ... เธอพกอดีต ความทรงจำ เรื่องราว มาพร้อมกับการสร้างสรรค์ตัวละครที่กลมกล่อม ผ่อนคลายในการแสดง เธอค่อยๆ "ปลอกเปลือก" ถึง "สิ่งที่ซ่อนอยู่" ในตัวของ "น้องสาว" แต่ละคน ผ่านการแสดงโชว์ร้องสด ที่เรียกได้ว่าสนุก ขำ กล้ำกลืน น้ำตาแตก ถุยชีวิตกับความตลกร้าย...ในความรักของน้องสาวทั้ง 3 ที่ แอบซ่อนความเหงาไว้ใน คราบของชีวิตที่เฉิดฉายเบื้องหน้า

­

Club moonlight ณ วันนี้ เป็นประดิษฐ์กรรมทางจิตของ "หญิง" บอสเจ้าของร้าน ที่ท้าทายความจริง ด้วยความลวง เทอปล่อยให้ร้านของพ่อค่อยๆ "เจ๊ง" พร้อมๆ กับจิตใจของเทอ ที่ "พังลง" กับความเสียใจในตัวของพ่อ เธอยอมให้ร้านจบลงพร้อมๆ กับภาพความทรงจำของร้าน ของโชว์ ของพ่อ ที่เมื่อมืดดับแล้วก็คงจะลบความทุกข์ของเธอลงไปได้... บางอย่างความสัมพันธ์ก็สร้าง "ปม" ให้คนคิดทำอะไรๆ โดยไร้เหตุผล ไร้ความรู้สึก "หญิงไม่ยอมรับความจริง..." เมื่อมิสมาราย เข้ามา "ถามหาความจริง" กับเธอ แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ แม้เธอเลือกจะกลบปิดความจริงไว้ แต่ "ความจริงไม่เคยลบเลือนไปจากใจเธอ" ผมเห็นว่า "การยิ่งไม่ยอมรับความจริงต่างหาก ยิ่งทำให้ความจริงนั้นยังคงอยู่ และความจริงนั้นก็ไม่เคยหายไปไหน" จริงๆ แล้ว ความจริงแท้แห่งห้วงเวลา queer ก็เกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกคน ไม่จำเป็นต้องเป็นชีวิตเกย์เท่านั้น

ผมคิดว่าผมมาดูเดอะ 4 sisters 1 ด้วยวุฒิภาวะที่โตขึ้นนิดนึง นอกจากจะชอบบท ชอบตัวละครที่สร้างสรรค์ได้ลุ่มลึกขึ้นแล้ว Ning Bhanbhassa ผมชอบการกำกับที่ ขยับห้วงอารมณ์ได้อย่างไม่น่าเบื่อ การพาคนดูจากขำมาสู่น้ำตานั้น ทำได้ไม่ง่ายแต่ก็เกิดขึ้นแล้ว ชอบฉาก และการใช้แสงที่มีลูกเล่น ช่วยเปลี่ยน beat เปลี่ยน bit ได้อย่างลงตัว

­

สนุกนึก คิดคึกในใจว่าละครชีวิตแบบนี้มันช่างน้ำเน่าจริงๆ ตอนจบมันก็ง่ายนิดเดียว แต่คุณค่าของมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น มันอยู่ที่ความคมคาย และความแยบคายของ "ผู้เล่าเรื่อง-บท กำกับ การแสดง" ต่างหากที่ใส่ความจริงแท้ เข้าไปในความลวง...

­

ละครเรื่องนี้ยังแสดงอยู่ใน week สุดท้าย เขาประกาศว่าเหลือเพียง 30 ที่นั่งเท่านั้น ขอเชียร์ให้ผู้ชื่นชอบศิลปะ ศิลปะการละคร ละครผอม ละครโรงเล็กโรงน้อย ละครอ้วน ละครโรงใหญ่ ละครตู้ ละครจอ ได้มาดูพร้อมเพรียงกัน อย่าพลาดเชียว...